Nog 18 nachtjes......

The King of Pop

Gisteren werd een beetje zo'n zelfde dag als de dag waarop wij hoorden dat prinses Di was verongelukt of waar we stonden toen we hoorden dat er een vliegtuig in het World Trade Center was gevlogen. Het bizarre was dat ik een tekenfilmpje voor Pixie aan het zoeken was op tv en langs een kanaal zapte waar net het nieuws was binnengekomen dat Michael Jackson was overleden. Ik slaakte een grote 'WAAAAAAAAATTTT?????' en Pixie keek me met grote ogen aan. Ik hoorde het nieuws amper anderhalf uur nadat hij met spoed was afgevoerd, terwijl iedereen in Holland lekker op 1 oor lag!
Ik vind het een vreemd idee omdat ik met zijn liedjes ben opgegroeid en omdat het eerste casette-bandje wat ik van mijn ouders kreeg zijn album "off the wall" was. Ik zong mee in nep-engels met al zijn liedjes en vond hem een enorme ster!
Toen hij en ik allebei ouder werden raakte hij een beetje zijn gezonde verstand kwijt en verzamelde ik genoeg gezond verstand om hem niet meer als een idool te zien. En toch blijf je altijd kijken, je oren blijven spitsen als hij in het nieuws is. Ik was blij te horen/lezen/zien dat hij concerten zou gaan geven in Londen. Misschien dat hij eindelijk weer een beetje normaal zou worden en weer echt goede muziek zou gaan maken.
Maar dat mocht allemaal niet zo zijn en opeens is op 50-jarige en veelste jonge leeftijd de King of Pop heengegaan.
En hoewel ik dat jammer vind ben ik vooral overspoeld met blijdschap voor hem. Eindelijk vrijheid van media, van geldgierige familieleden, beschuldigingen, verwachtingen over een come-back, waanvoorstellingen, lichamelijke en geestelijke ziektes en paparazzi.
Nu kunnen we hem eindelijk weer zien zoals hij herinnert moet worden, als dat kleine jongetje met en later zonder zijn broers. De entertainer met de gouden stem die mooie liedjes zong en fantastisch danstte. De Motown Michael.

En over een heel aantal jaar zal Pixie mij vragen over deze jongeman en wat er met hem is gebeurt en ik zal ervoor zorgen dat ook zij zijn liedjes kent en meezingt in het engels (want zij is tweetalig en doet natuurlijk niet aan nep-engels....so sophisticated)

woordjes

We hebben er een tijdje op moeten wachten omdat ons kleine mupke twee-talig is maar binnen een paar dagen komen er opeens allemaal woordjes uit haar mond!
Een greep uit haar vocabulaire; mama, papa, sokken, vogel, daaaag, klaar, kaas, doei, poes, Pixie, en Coco (haar vriendinnetje)
Het gaat opeens heel snel vind ik, ze doet alles na en is in alles geinteresseerd.

dat wilde ik even delen, het bewijs kunt u over 5 weken zien, live, in Nederland.

beentjes

Ik moet echt wat meer gaan bloggen, mijn goede voornemens houden totaal geen stand. Soms denk ik dat mijn avonturen in Sydney niet meer zo heel spannend zijn en dus vind ik dat ik niemand daarmee hoef te vervelen.
Maar kan me voorstellen dat het voor het thuisfront soms wel leuk is om een stukje te lezen over het leven ondersteboven aan de andere kant van de aardkloot. Hier waar het opeens herfst is, compleet met regen en een koel briesje. Waar mensen hun winterjas tevoorschijn halen ookal is het 's middags nog steeds 20 graden. En ik merk dat ik het ook koud heb, 's avonds zit ik met dikke sokken aan op de bank terwijl de temperaturen niet zoveel verschillen van die in Holland. Zo snel wen je aan het Australische klimaat. Hier waar het hele land in rep en roer is over een stom sexschandaal met rugby spelers, compleet met ontslag van de hoogste baas en het ontslag van een televisie-presentator. Een publieke opbiechting compleet met tranen....Ik zeg, het zijn gewoon sukkels en ik zou er geen minuut zendtijd aan verspillen, maar Australiers houden van sport. De varkensgriep of een aardbeving krijgen 20 seconden tijdens het journaal maar sport krijgt 20 minuten.
Hier waar de moeders met kinderen rond Pixie's leeftijd druk aan het netwerken zijn om ervoor te zorgen dat hun kind op 13-jarige leeftijd een plekje krijgt in 1 van de beroemdste prive-scholen in Sydney....wat ze eigenlijk niet kunnen betalen maar als het om je kind gaat lijkt een 2e hypotheek op je huis helemaal niet zo erg, zelfs niet in deze financiele crisis. Zomaar een paar dingen die vreemd zijn aan Australie.

Luc en ik zijn ons aan het voorbereiden op onze reis naar Nederland, we hebben er allebei heel veel zin in. Het is een vreemd gevoel dat we nu hier alles op moeten zeggen, we kunnen het appartement niet houden voor zo'n lange tijd en al onze spulletjes moeten in de opslag...Ook een heel goed gevoel dat ik lekker lang naar 'huis' ga, kan ik eindelijk weer echt het Hollandse leven proeven en lekker beppen met iedereen. Vooral ook belangrijk voor het kleine monstertje die steeds meer begint te brabbelen in een voor ons onverstaanbare taal, maar zij weet blijkbaar precies wat ze bedoelt...want ze is heel overtuigend.
Ben blij dat ze dalijk lekker met haar neefje en nichtje kan spelen en met opa en oma, dat ze mee kan op de fiets en lekker beestjes kan knuffelen op de kinderboerderij.
Zoveel om naar uit te kijken!

Pixie heeft gisteren anderhalf uur staan dansen bij de Unity, ze kreeg maar geen genoeg van de jazzband. Uiteindelijk hebben we haar onder luid protest mee naar huis genomen omdat ze bijna op haar beentjes in slaap viel. Dit kind is een sociaal feestbeest!

Ignorant bliss

Moeilijk te bevatten wat er in Nederland is gebeurt. Voor het eerst in twee jaar besloot ik naar het feestje van de ambassade te gaan samen met twee Nederlandse vrienden. Hardstikke raar, een zaal vol hollanders in het midden van Sydney! Rauwe haring, bitterballen en echte Hollandse kaas! Yum! Heineken vloeide in overvloed en de oudjes dansten de polonaise. Maar rond dezelfde tijd dat wij proostten op onze Koningin gebeurde er in Nederland iets vreselijks. Wij hebben waarschijnlijk als enige een onbezorgde koninginnedag gehad met een echt feest en een vrolijke sfeer.
Ik kwam er de volgende dag pas achter, echt heel bizar....

Verder is alles goed hier in Sydney, de zon schijnt weer na een enorme onweersstorm gisteren. Vrienden zijn momenteel op Pixie aan het passen want Luc is op tour. Ik maakte mij zorgen om het feit dat ik mijn dochter bij iemand moet achterlaten om te gaan werken maar Pixie is zo aan dit stel gehecht dat ze mij half uit verveling een kusje gaf en me toen wegduwde om met hun te gaan spelen....tja mijn dochter weet wat ze wil.
Ze zoekt nog steeds naar Luc, ze dacht vanochtend dat hij verstopt zat onder het dekbed en na een uitbundige zoekpartij constateerde ze tot haar teleurstelling dat hij er echt niet was...
nog 6 daagjes lieverd en dan is hij er weer!

I love aanbiedingen!

Hallo trouwe bloglezertjes!

Een tijdje geleden hadden wij een masterplan om lekker in de zomer naar Nederland te komen, maar opeens waren alle tickets supadupa duur door het hoogseizoen! lullig vond ik dat!
En dus moesten we uitwijken naar september of misschien zelfs oktober! Maar opeens was daar een aanbieding van Qantas en ja hoor er waren zelfs nog data in juli vrij! En dus komen wij naar Holland, met z'n drietjes! We komen 21 juli aan en vliegen op 25 augustus weer down under. 5 weken die waarschijnlijk weer propvol zullen zitten met sociale bezigheden. Mijn plan is om het dit keer nog beter te plannen zodat ik echt iedereen kan zien. Dus als iemand wil afspreken dien dan hier uw verzoek in! haha!

Voor de mensen die Luc zijn bezigheden volgen zullen wel gelezen hebben dat hij de afgelopen tien dagen in Bundanon zat (een piepklein gehucht in de bush) omdat Pixie en ik hem zo erg mistten zijn we er donderdag met de trein naartoe gegaan. 3 uur in de trein dames en heren maar wel door mooie natuur en een stukje langs de zee! Wij hebben lekker genoten van elkaar, het uitzicht, de natuur, het eten, de kangoeroe's en wombats en de rust. Realiseerde me daar pas hoe fijn het is om soms de stad te verlaten en hoe druk we het hebben.
Maar nu lekker nog een vakantie in Holland in het verschiet, kan ik soort van uitrusten..ahum...

Aanstaande zaterdag is het Anzac Day, de nationale feestdag waarop iedereen two-ups speelt en teveel drinkt. We zullen zien wat er gebeurt....

daaaaaaaag

pixie